Mai, mira-me as mans;
as trayo buedas,
lasas d'amar...
Son dos alas
d'un biello pardal
que no puede
sisquiera bolar.
Mai, mira-me os güellos,
n'o zielo perdius
n'un fondo silenzio...
Son dos purnas
chitadas d'o fuego
que no alumbran
ni matan o chelo.
Mai, mira-me l'alma
aflamada de sete,
enxuta d'asperanza...
Ye un campo labrau
an no i crexen qu'allagas
que punchan a bida
dica qu'a matan.
Mai, mira-me a yo.
Me reconoxes, mai?
Fue o tuyo ninon...
Güei so un ome
que no se como so.
Mai, me reconoxes?
Mai, ni sisquiera tú?!
---
Madre, mírame las manos,
las traigo vacías,
faltas de amar...
Son dos alas
de un viejo gorrión
que no puede
ni siquiera volar.
Madre, mírame los ojos,
en el cielo perdidos
en un hondo silencio...
Son dos chispas
arrojadas del fuego
que no alumbran
ni matan el hielo.
Madre, mírame el alma
enjuta de sed,
seca de esperanza...
Es un campo labrado
donde sólo crecen aliagas
que pinchan la vida
hasta matarla.
Madre, mírame a mí.
¿Me reconoces, madre?
Fui tu bebé...
Hoy soy un hombre
que no sé como soy.
Madre, ¿me reconoces?
Madre, ¡¿ni siquiera tú?!



Gracias por la traducción, Anita, porque no había pillado nada!!! Y yo que pensaba que el aragonés no existía...
Besos
De nada. Uy, pues ya ves que estabas equivocado, sí existe, y además suena estupendamente en poesía.
Besinhos!
Gracias, Anita. Una sorpresa ver mi poesía colgada en tu página, que he descubierto caminando por los complicados caminos de internet. La traducción que has hecho es muy buena, pero "lasas" no quiere decir "huecas", sino "faltas, carentes". Te repito mi agradecimiento. Ánchel.
Vaya, Anita, estarás orgullosa!!!
El propio autor del poema visita tu blog y te agradece la publicación y la traducción!!!
Enhorabuena!!!
Besos
Es un placer, Ánchel. Gracias a ti por entrar aquí y participar, es un honor. He modificado la traducción, gracias por el detalle. Entono el mea culpa porque en realidad la traducción global no es mía, pero sé que modifiqué la traducción de alguna palabra suelta y sé que toqué esa, concretamente.
Muchas gracias por tu poesía.
Besinhos!
¡Vaya que sí, Charlitox! :D
Besinhos!
A mandar, "Aneta", como te diríamos en aragonés. Si te apetece algún poema más actual me lo dices. Ese Mai (que tanto me gusta) lo escribí en 1969 y salió en 1972 en "No deixez morir a mía voz". Después han llegado dos poemarios más: "O tiempo y os días" y "Zaga o mar o desierto". No se trata de colgarlos en la red, sino para ti, aunque luego eres libre de hacer con ellos lo que quieras. Te reitero mi agradecimiento. Salud, Ánchel.
La verdad, Ánchel, me haría mucha ilusión. Admito -y entono el mea culpa otra vez- que no fue hace mucho cuando descubrí que existía poesía -¡y además contemporánea!- en aragonés. Llevo poco tiempo acercándome a nuestra lengua, desconocida para la mayoría. Descubrí tu poesía en las clases. Si quieres hacerme llegar algún otro pedazo de tu imaginación, lo dejo en tus manos. Para mí será todo un premio. Gracias a ti.
Bueno, te faré arribar bels poemas de E zaga o mar o desierto e de O tiempo y os días, pero escribe-me ta o mío correu e di-me una adreza t'an mandar-los, que no quiero pinchar-los n'a web, que m'estimo més que tu faigas a tría.
Salut,
Ánchel
Que buenos versos, realmnete me dio gusto visitar tu blog y disfrutar de articulos tan bonitos como este.
Precioso el poema de Anchel y emocionantes escucharlo en la voz de Labordeta